بسم الله الرحمن الرحیم
نوجوانی و جوانی حساسترین لحظات عمر انسان است؛ شناخت محور جاذبه درست از نادرست، سرنوشت او را تعیین میکند.
بهترین تغذیه فکری برای فطرت پاک جوان، آشنایی با علم و عمل صالح بزرگان دین و رهبری انبیا و اولیای الاهی است. اهل بیت عصمت و طهارت، به ویژه حضرت صدیقه طاهره، خود به مقصد رسیدهاند و الگوهای نیکویی هستند که اقتدا به آنان بیشترین بهره را برای طالب هدایت دارد. در این دوران سرشار از جاذبههای گوناگون، هم نیروهای متعدد جذاب در کمین صید جوانند و هم جوان جویای تجربه و جذب مظاهر دلپذیر آفرینش است. اگر قدر این لحظات را بدانیم و با کسب دانش و معرفت به استقبالش برویم، افقی روشن و سعادتی ماندگار برای خود تضمین میکنیم؛ در غیر این صورت، خسارت جبرانناپذیری دامانمان را میگیرد. قدردانی از این لحظات میتواند سعادتی ماندگار را تضمین کند و کوتاهی در این سنین، خسارتی است که جبرانش ممکن نیست.
آشنایی با سنت و سیره این مشعلهای هدایت، مایه محبت و علاقه به آنان میشود؛ علاقهای که خود سرمایه گرانبهایی برای هدایت به راه مستقیم و ضامن سعادت ابدی است. خداوند به پیامبر فرمود که از مردم پاداش رسالت نخواهد جز مودت خویشاوندانش، و این محبت بارزترین مصداق حسنه است. فرصت به سرعت میگذرد و اگر قدر آن را بدانیم و با کسب دانش و معرفت و محبت به این خاندان، با آن الگوهای نورانی انس بگیریم، سعادت دنیا و آخرت را برای خود به ارمغان آوردهایم. در چشم به هم زدنی سرمایه از دست میرود و چه زیباست که پیش از دیر شدن، دستی به سوی این خاندان دراز کنیم.
خاندان پیامبر بر اساس آیات قرآن در قله عصمت و طهارت قرار دارند. آنها انسانهای کاملی هستند که بالاترین ظرفیت دریافت فیض الاهی را دارند و به عنوان خلیفه خدا روی زمین، مظهر اسم اعظم الاهیاند. انسانهای دیگر در پیشگاه خدا نسبت به آنان وظایفی دارند که اطاعت و پیروی از روی شناخت و محبت، روشنترین آن وظایف است. هر فردی تا جایگاه و عظمت وجودی اهل بیت را به صورت واقعی درک نکند، نمیتواند اهمیت و تأثیر عمل به این تکالیف را در سرنوشت خود بفهمد. پس معرفت و شناخت این ستارگان هدایت، به ویژه حضرت زهرا، ضرورتی دوچندان مییابد. گرچه فهم ما از درک حقیقت این ذوات مقدس عاجز است و کلام ما در معرفی مقامات ایشان ناتوان، اما با الهام از کلام الاهی و معارف دین میتوان تا جایی که ظرفیت داریم، آنان را شناخت.
آب دریا را اگر نتوان کشید، هم به قدر تشنگی باید چشید. حداقل وظیفه انسان در برابر اهل بیت این است که حقانیت آنان را در عقل، محبتشان را در دل، و نام و یادشان را در جان زنده نگه دارد. چنین انسان تشنهای است که به کوثر زلال میرسد و جگر تفتیده را خنک و دیده پژمرده را روشن و دهان خشکیده را کامیاب میکند. درک مقام حقیقی آنان بدون طهارت روح ممکن نیست و هرکس به هر میزان در درون خود طهارت بیشتری ایجاد کند، به همان نسبت درک عمیقتر و بهره بیشتری از شهد ولایت آنان خواهد برد. از این رو، باید کوشید تا با تهذیب نفس، خود را به آنان نزدیک کرد و از نورشان بهره گرفت.