بسم الله الرحمن الرحیم
دین حق با عقل سازگار است، از طرف خداست، برای همه نیازهای انسان برنامه دارد و هرگز کهنه نمیشود.
دین به معنای فکر و عقیده و راه و روش است. آنچه مهم است این است که به سراغ دین حق برویم. دین حق چهار نشانه دارد: اول، با عقل سازگار باشد. بتپرستان مجسمههایی میتراشیدند و میپرستیدند، قرآن میفرماید: آیا چیزی را میپرستید که خود ساختهاید؟ دوم، از طرف آفریدگار باشد. همانگونه که هر دستگاه وسیلهای دفترچه راهنما دارد که سازنده آن را نوشته، برنامه زندگی ما را هم باید خدایی بدهد که ما را آفریده است. سوم، برای تمام نیازهای انسان برنامه داشته باشد؛ جسم و روح، دنیا و آخرت، فرد و جامعه. چهارم، عمل به آن سبب رشد و برتری انسان باشد و گذشت زمان آن را کهنه نکند. دستوراتی مانند بندگی خدا، احسان به همسایه، نماز، روزه، جهاد، خمس و زکات، امر به معروف و نهی از منکر، نظافت و ادب، هیچگاه کهنه نمیشوند.
کسانی که از برنامههای دینی استفاده نمیکنند، دو راه بیشتر ندارند: یا به سلیقه خود عمل میکنند که دیر یا زود پشیمان میشوند، یا به قوانین بشری تکیه میکنند که برخاسته از فکر انسانهایی محدود یا تحت نفوذ هوسها و ستمگران است. خداوندی که هزاران برابر از هر پزشکی آگاهتر و به انسان مهربانتر است، تنها او میداند چه دستوری به نفع یا ضرر انسان است.
برای خداشناسی کافی است به خود نگاه کنیم. میبینیم خودمان خودمان را نساختهایم، پس سازندهای داریم. هر نوزادی که به دنیا میآید، اولین چیزی که نیاز دارد غذاست، اما کسی را نمیشناسد و توانایی انجام هیچ کاری را ندارد. چه کسی مهربانتر از مادر و چه غذایی بهتر از شیر مادر؟ پیش از به دنیا آمدنمان، سینه مادر را پر از شیر و قلب او را پر از مهر کردی. بهترین غذا را در اختیارم گذاشتی تا از سادهترین راه نیازم را تأمین کنم. خدایا! تو را در برابر این همه لطف سپاس میگویم.
تمام آفریدهها نشانه قدرت خداست. خداوند که انسان را آفرید، چشم او را از پیه ساخت و از آن بینایی آفرید. بسیاری از ساختههای بشر پس از چند سال از کار میافتد، ولی اعضای بدن انسان یک عمر کار میکند. در طول تاریخ میلیاردها بشر آفریده شدهاند، ولی چهره و خطوط سرانگشت حتی دو نفر یکسان نیست. انسان از خاک جز خشت و آجر و چند نمونه نمیتواند بسازد، ولی خداوند از همین خاک در یک باغ، هم میوه شیرین مثل خرما، هم میوه ترش مثل لیمو و هم ترش و شیرین مثل انار به وجود میآورد. قرآن میفرماید: در زمین قطعههایی در کنار هم هستند و باغهایی از انواع انگور و کشتزار و درخت خرما که با یک آب آبیاری میشوند، ولی میوههایشان متفاوت است. همانا در این تنوع طعم و رنگ، نشانههایی از قدرت خداوند است برای کسانی که میاندیشند.
خداوند حکیم است، یعنی همه کارهای او به جا و هدفدار است و کار بیهوده از او سر نمیزند. حتی درد و بیماری که به نظر ما تلخ و ناگوار است، حکمتی دارد. دردها مانند چراغ و آژیری هستند که علامت خطرند. دردها انسان را به کشف داروها و پیشرفت علمی سوق میدهد، قدر سلامتی را به انسان میفهماند، تکبر و غرور را پایین میآورد و رابطه انسان را با خدا زیاد میکند. اگر انسان درد و مرض را احساس نمیکرد، یکباره وجودش از کار میافتاد. خداوند قدرت دارد بدون درس خواندن کسی را دانشمند کند و بدون پزشک بیمار را شفا دهد، اما این کار را نمیکند چون حکیمانه نیست و سبب رکود فکرها و تلاشها میشود.