بسم الله الرحمن الرحیم
دیدم که خورشید، سکه صدقه ای است که تو هر صبح از جیب شرقیات در می آوری دور سر عالم میچرخانی و در صندوق مغرب می اندازی و بدین سان استواری جهان را تضمین میکنی.

روشنایی و گرما بخشیدن به هستی، تنها گوشه‌ای از تجلی انوار الهی است که از مسیر وجود مبارک بزرگان دین به کائنات می‌رسد. عظمت وجودی و بخشندگی بی‌کران، مفهوم ابر و باران را خجل می‌سازد؛ زیرا بخشش‌های مادی و معنوی آنان چنان گسترده است که تمام زمین‌های تشنه و تب‌دار را سیراب می‌کند. نگاه مهربان و با وسعت، مفهوم آسمان را در خود جای داده و پهنه آبی افلاک در برابر سجاده عبادت و بندگی آنان بسیار کوچک و بی‌مقدار به نظر می‌رسد. عمق بی‌کرانگی وجودی‌شان، تمام اقیانوس‌های جهان را به قطره‌ای در برابر عطش زمین تبدیل می‌سازد و لطافت وجودشان روح فرشتگان را به اهتزاز درمی‌آورد. بهترین و شایسته‌ترین نام‌ها برای چنین شخصیت‌های والایی، همان اسامی و القابی است که پروردگار متعال برای آنان برگزیده است؛ زیرا القاب الهی تجلی‌بخش حقیقتِ کرامت و بخشندگی بی‌نهایت هستند.

برکات خلقت و ولادت پیشوایان معصوم، نه تنها برای پیروان بلکه برای تمامی اهل زمین و آسمان مایه خیر و آرامش است. مقام علمی و جایگاه معنوی آنان به گونه‌ای است که صندوقچه اسرار الهی و حجت روشن پروردگار بر تمامی بندگان به شمار می‌روند. تمسک به ولایت و محبت این بزرگان، سبب برافراشته شدن درجات معنوی، بخشش گناهان و تبدیل بدی‌ها به حسنات می‌شود و شفاعت گسترده آنان در روز جزا، نجات‌بخش کسان زیادی از آتش خواهد بود. اصالت و پاکی نسلی که این انوار الهی از آنان متولد می‌شوند، نشان‌دهنده تدبیر دقیق پروردگار است. مادرانی پاک‌طینت و والامقام از سرزمین‌های دور، شایستگی پرورش چنین گوهرهای گران‌بهایی را پیدا می‌کنند و بشارت تولد آنان سال‌ها پیش از ولادت، توسط بزرگانی چون پیامبر اسلام و امیرالمؤمنین داده شده است.

شور و اشتیاق شیعیان و بزرگان برای تداوم خط امامت و هدایت، همواره با بیم و امید همراه بوده است. در دوران‌هایی که ظاهر اوضاع نشان از وقفه در امر امامت داشت، اطمینان‌بخشی و نویدهای الهی، دلهای نگران را آرام می‌کرد. بشارت به ولادت فرزندی مبارک و پربرکت که وارث علم و کرامت خواهد بود، تمامی تردیدها را می‌زدود. لحظه ولادت این انوار پاک، همراه با جلوه‌های غیبی و نورانیت خارق‌العاده‌ای است که تاریکی‌ها را کنار زده و فضای خانه و دل‌ها را روشن می‌سازد. نوزادانی که از همان بدو تولد، با زبانی فصیح به توحید و رسالت شهادت می‌دهند و حمد و ثنای الهی را بر زبان جاری می‌کنند، گواهی روشن بر تفاوت بنیادین مقام امامت با سایر انسان‌ها هستند. این جلوه‌های شگفت‌انگیز، تنها گوشه‌ای از فضائل بی‌شمار آنان است که در طول زندگی مبارکشان بیشتر ظاهر می‌شود.

تطابق خصوصیات پیشوایان دین با پیامبران بزرگ الهی، نشان از پیوستگی راه هدایت در طول تاریخ دارد. شجاعت و شکافتن دریاهای ناامیدی، یادآور سنت موسی، و پاکی و طهارت متولدین، یادآور عیسی است. با این حال، مسیر حق همواره با دشمنی ستمگران مواجه بوده و پیش‌بینی شهادت و مظلومیت این بزرگان توسط پدرانشان، نشان از آگاهی کامل به سرنوشت و پذیرش آن در راه رضای خدا دارد. کرامات و معجزات شفاخوانی، نابینایان را بینا می‌سازد و نشانه‌های امامت که بر جسم و جان آنان حک شده، یادآور همان امانت الهی است که نسل به نسل منتقل می‌شود. حتی در سنین خردسالی، آگاهی عمیق به احوال کائنات و شنیدن صدای حقایق، حجت را بر همگان تمام می‌کند و ولایت آنان را به عنوان امتداد روح پیامبر و ولایت الهی ثابت می‌سازد.

تأملات عمیق و اندیشیدن به مظلومیت‌های تاریخی اهل بیت، حتی در دوران کودکی پیشوایان ظاهر می‌شد. صراحت و قاطعیت در ابراز خشم نسبت به ظلم‌هایی که در حق بانوی دو عالم صورت گرفته بود، نشان‌دهنده روح بلند و عدم تسامح در برابر انحرافات است. از سوی دیگر، رفتار و منش خردسالان خاندان وحی کاملاً متمایز از کودکان هم‌سن و سالشان بود. پاکی از هرگونه اهداف بیهوده و بازی‌های کودکانه، نشان می‌داد که خداوند آنان را برای هدایت و مسئولیت‌های بزرگ آفریده است، نه برای سرگرمی‌های دنیا. پاسخ دادن به تشکیک‌های مردم درباره سن کم برای مقام هدایت، با یادآوری داستان‌های قرآنی مانند جانشینی سلیمان در کودکی، بطلان ادعاهای منکران را بر همگان آشکار می‌کرد.

تأیید الهی و نشان دادن حقانیت جانشینان، همواره از راه معجزات و دلایل روشن صورت گرفته است. غم و اندوه جدایی از خانه خدا و آگاهی غیبی خردسالان معصوم از سفر بی‌بازگشت پدرانشان، عمق ارتباط معنوی و پیوند روحی آنان را نشان می‌دهد. سفارش‌های پدرانه درباره بخشش، انفاق گشاده‌دستی، و پرهیز از تنگ‌نظری خادمان، آموزش عملی سخاوت به جامعه است. توصیه به دستگیری از خویشاوندان و نیازمندان با مبالغ مشخص و شایسته، جایگاه سخاوتمندانه این خاندان را نمایان می‌سازد و به انسان‌ها یادمی دهد که در انفاق از فقر نترسند، چرا که دارنده عرش، پشتیبان انفاق‌کنندگان است.

آگاهی غیبی از زمان رحلت پدر و فرا رسیدن عزای بزرگ، نشان دیگری از ارتباط اتصال به عالم بالا است. حضور اعجازگونه جانشین معصوم در لحظات پایانی عمر پدر، فارغ از فاصله‌های جغرافیایی و درهای بسته، انجام مراسم غسل و نماز بر پیکر مطهر و همراهی فرشتگان، همگی ثابت می‌کند که امر ولایت وابسته به زمان و مکان نیست. طی‌الارض و سیر در عالم برای انجام وظایف الهی، حقیقتی است که عظمت مقام معصومین را آشکار می‌سازد و زیارت این پیشوایان، پاداشی برابر با بهشت را برای مؤمنان به همراه دارد.